H3P0KU
@H3P0KU
Okuyup, okuduğunu anlatmayı tartışmayı seven bir okuma sever.
Instagram H3P0KU
Şu anda okuduğu kitaplar
Zira inanmak, aklı tatile göndermek demek değildir. İnanmak, aklın imkanlarını daha ileri noktalara taşımaktır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Akıl ile kalp, inanç ile idrak, iman ile akletmek arasında tamamlayıcı bir ilişki vardır. Bunlar birbirine düşmanlık etmez. Tersine birbirini besler, korur ve zenginleştirir. Aklıyla imanını koruyan, imanıyla aklını zenginleştiren kişi hem akıl hem de inanç makamında doğru yerde duruyor demektir. Bu noktada taklidî iman tahkikî imana dönüşür. Yani sadece söyleneni ve aktarılanı tekrar ve taklit etmenin ötesine geçeriz ve inandığımız ve bağlandığımız şeyi inceleyerek, kavrayarak, anlayarak, idrak ve tecrübe ederek yaşamaya başlarız. Kâmil müminin imanı taklidî değil, tahkikî olmalıdır.
Kitap tabiri yerinde ise ölümü yavaş yavaş kabullenme, ölümden sonra neler yaşanıyor, ölen kişilerin geri de bıraktıkları ölümü nasıl karşılıyor gibi anlatımlar sunuyor. Bulgaristan'a özgü gelenek göreneklere anlatımda yer verilmiş olması yazarı ve kitabı daha iyi tanımamızı sağlıyor diyebiliriz. En güzel ve anlamlı söz ise 'Babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe' bence. Kitabı çok güzel özetlemiş bu cümle. Roman diyor kapakta fakat günlük gibi daha çok. Duygusal özelliği baskın olan kişiler bir çok bölümünden etkilenir diye düşünüyorum. Şu bölümde benim bu dediğim yer olmuştu;
Bir arkadaşım babası öldüğünde öyle aman aman bir üzüntü hissetmediğini, hatta bu yüzden kendisi için biraz endişelendiğini anlatmıştı; bir hafta geçmiş, sonra bir ay, sıradışı pek bir şey yokmuş, evet, aklına gelmesine geliyormuş, kendini mutlu hissetmiyormuş, ama buna gerçek bir üzüntü denir mi — hayır. Sonra bir sabah, dedi, gözlerimi açtım ve, inan bana, acıdan kalkamadım. Sanki ağır bir levha ya da bir taş göğsümü sıkıştırmış gibiydi, nefes alamıyordum, beni aniden öyle bir çarptı ki, babamın artık hayatta olmadığını sanki ancak o zaman anladım. Ta ikinci yıl bir nebze hafifledim, dedi.
Genel olarak güzel ve akıcı bir kitap.
Ölürken ellerini tutmak önemli, diyorum kendisi de babasını kaybeden bir arkadaşıma. Daha sonra bırakmak da önemli, cevabını veriyor kısa bir sessizlikten sonra.
