Bazı insanların sıkça kullandığı ifadeler var: “Yaşama sebebim oldun”, “Sen olmasaydın hayata tutunamazdım” gibi sözler. Oysa insan en çok kendisi için yaşamalı. Her ne olursa olsun, bu hayatta hâlâ varsak, yolumuza devam etmeliyiz. Birinin gidişi, bir ilişkinin bitişi, hayatla bağımızı koparmamalı. Çünkü o gidince sen yok olmuyorsun. Sana en çok değeri veren sen hâlâ buradasın ve bu, yaşamın devamı için en büyük umut.
Kendine öncelik verirsen, her yıkımda yeniden ayağa kalkacak gücü içinde bulursun. Başkasına ihtiyaç duymadan, kendi içinden gelen dayanma gücüyle doğrulursun. Önceliğin kendin olursa, başkalarını da daha sağlıklı, daha içten sevebilirsin. Çünkü en kıymetli sevgiyi önce kendine veren insan , başkasının sevgisine her zaman daha açık olur ve başkasını daha rahat sevebilir çünkü başkasının ona verdiği sevgi de eksiklik aramaz. En küçük bir sevgi bile, yeter ki içten olsun, yüreğine iyi gelir. Bu hayatta anlam bulmak için birine tutunmak zorunda değilsin, başkalarının seni sevmesini beklemek zorunda değilsin. Kendine bağlan, kendini sev. Ve bu bağlılıkla, özgürlüğün, gerçek sevmenin ve sevilmenin kapılarını arala...