Hüseyin Torlak
@HT651
Şu anda okuduğu kitap
Denizin tuzlu kokusunu tekrar içine çekerken yüzüne yine o masum tebessüm gelip konuverdi. Seviyordu Kayra. İnsanları sevmeyi seviyordu, hayatı seviyordu. Her zaman Allah'a şükreden taraf olmuştu. Başına gelen hiçbir musibetten şikâyet etmemiş, oturup sabırla beklemişti. Biliyordu ki sabrının mükâfatıydı yaşadığı bu mutluluk. Bu herkesi sevebilen kocaman kalp... Bakışları yüzüğünden denizle göğün mavisinin birleştiği ufuk çizgisine kaydı ve içinden dalga dalga gelen mutluluğu saldı... Güldü, güldü, güldü...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Miadı dolmuş acılardan sonra yeni bir çağ başlatır kader. Tesadüf diye bir şey yoktur alın yazımızda. Her şey tevafuktan ibarettir. Aşka Tesadüf diyemezsin. Acı çektiğinde pardon tesadüfen oldu, demek değildir hissetmek.
Tam yüreğinde yeni bir umut yeşerecekti ki kendini durdu. Güneşin olmadığı yerde çiçek boy vermezdi!
Her gün daha da uzağa gidiyoruz birbirimizden.
En ağır olanı, mevsimlerden mesafeler ekleniyor aramıza...
Denesen şimdi, geri dönmen kaç yıl sürer ki bana?
Saysam, saymaktan unutacağım adımı!
Kaç uykusuz gece edeceksin ki daha?
Ne yazık! Dünyada sedece tek bir varlığı sevmek, onu bütün kalbiyle sevmek ve karşınızdak durup size bakar, cevap verir, konuşurken, sizi tanımadığını fark etmek! Sadece onun tesellisine ihtiyaç duymak ve bunu yapması gerektiğinden habersiz olan tek kişi olduğunu anlamak!
- Marie baban var mı? Diye sordum.
- Evet bayım, dedi.
-peki nerede?
Şaşkın gözlerini bana kaldırdı:
- Ah! Demek bilmiyorsunuz? Öldü.
