Amaçsız bir insanı yönetmek , amaçsız bir insana farkındalık yüklemek çok zordur. Yanlış amacı olan bir insanda bu farkındalığın oluşmasını sağlamak daha da zordur... Bunun için ilk önce insanın hayat yolculuğunu tanımak gerekiyor...
İnsan sahip olduğu en önemli özellikler olan akıl, kalp ve nefis arasındaki farkı göremeyince, nefsin kişiye yaptırdıklarından dolayı bütün nanevî bünyeyi suçlama, kötüleme tutumu ortaya çıkıyor ve belki şeytan birçok müminde buradan devreye giriyor. Buradan da ümitsizlik aşılayıp, "Sen adam olsan böyle olmazdın," diye yanlışta devama sevk ediyor. İşte bu durum karşısında, insanın ikili yapısını ele almak, insandaki o ana çerçeveyi doğru okuyup konuyu yerli yerinde çözümlemek gerekiyor...
Kötülüğün konuşulması onu yaşatır. Tıpkı bir mikroorganizma gibi, ilgilendikçe çoğalır, hijyene dikkat ettiğinizde kendiliğinden yok olur. Kötülüğü sık sık konuşmak, iyi niyetle de olsa aşırı gündemde tutmak yaylımcı özelliğini kolaylaştırır. Sürekli gündemde tutmak aynı zamanda kişileri kötülüğe duyarsızlaştırır ve kötü olayları sıradanlaştırır....