İnsandaki çocuk vicdanı, tohumdaki öz gibidir. Ve o öz olmadan tohum filizlenmez,gelişmez. Yeryüzünde bizi neler beklerse beklesin, insanoğlu doğdukça ve öldükçe, insanoğlu yaşadıkça,hak ve doğruluk denen şey de var olacaktır.
İnsan yalnız olunca neler neler düşünür..gerçekleşmemiş hayallerini, uçup giden yıllarını,ilk aşk maceralarını... O pek gerilerde kalan yılları,erişileyemen ve erişilemeyecek olan bir isteği hatırlamak, düşünmek de hoş bir şeydi. Niye böyle olur? Bunu da bilmez insan. Ama zaman zaman bunları düşünmekten,o günleri yeniden yaşıyor gibi olmaktan hoşlanır.