H.tugce
@H_tugce
Allah tan korkuyorum diyenlerden bolca bolca korktuğumuz bir zaman
"Bizim iyilik ve kötülük ölçülerimizi belirleyen en temel kaynak vahiydir. Modern Batı düşünceleri ve felsefeleri değil. Hakikatin ebedi vasfını en fazla “iyi” ve “kötü” üzerinde, yani ahlak üzerinde anlarız. Hakikatini kaybeden ve “hakikate artık kıçından bakan” bir zihniyetin, nazarımızda zerre kadar bir değeri yoktur. Buna karşı mücadele etmek, anlamlarımıza saldıran, aşağılayan ve küresel iktidarla üzerimize gelen bu onursuzluğa karşı cehd içinde olmak mesuliyetimiz var. Vahiyden ilham alan ahlak ilkelerimizden de şüphe etmeyeceğiz. Onların başkaları tarafından tanımlanmalarına karşı da mücadele edeceğiz. Çünkü bireysel ve toplumsal varlığımızın benlikleri bu değerler üzerinde kurulur ve bunlarla hayatını sürdürür. Var olmamız ve yok olmamız bunlara bağlı."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Risk almadığımızda, bulunduğumuz alana kendimizi hapseder ama güvende hissederken de sıradan ve rutin ötesi bir yaşama yelken açmış oluruz.
Sinan Canan hocanın çok güzel bir sözü vardır; “konfor çürütür”. Evet konfor çürütür.
Zihni,bedeni,duyguları;yani hepsi çürür.
Yine Acar Baltaş hocamız da
“Acı,üzüntü ve başarsızlık yoksa bir hayatın içinde, o hayattan bir hikaye çıkmaz”..
Yine Paulo Coelho’nun çok sevdiğim bir sözü; “Tekne limanda güvendedir. Ama teknenin amacı bu değildir.”
Yani acıdan kaçarken,başarısız olma korkusu ile karar almazken,terkedilme,kaybetme,başarız olma korkularıyla ilişkilerden kaçarken diğer yandan onların bize sunacağı bir çok ödülü de kaybetmiş olacağız.
Sırf güvende olmak adına hikayesiz bir hayat yaşayacağız.
Oysa, bu dünyaya güvende hissetmek için değil, her duyguyu hissetmek için geldik.
Risk al, harekete geç.
@serhatyabanci
Allah her şeyin en güzelini, en doğrusunu bilerek veriyor. Bir zamanlar kalbimi sökercesine beni üzen bir şeyi yaşadığım için sonradan şükredeceğimi nereden bilebilirdim ki? Bilemezdim...
Beni bırakıp gittiğin gün hissettiğim o acının asla geçmeyeceğini sanıyordum. Onlarca kez bölünen uykuların asla bitmeyeceğini sanıyordum.
Göğsümü sığdıramadığım şu gökyüzünün ciğerlerime hep dar geleceğini sanıyordum.
Artarak devam eden özleminin hiç geçmeyeceğini sanıyordum.
Aslında ben en çok da bana yaptığın haksızlığı asla hak etmediğimi sanıyordum. Meğer sana tahammül etmekle o haksızlığı kendime ben yapıyormuşum. Çünkü sevdasını bal sanan, zehirlendiği kalbi kendine yuva sanıyormuş.
Yani iyi ki gelmemişsin, yoksa ben asla iyileşemezmişim...
Dedim ya, Allah her şeyin en iyisini biliyor. Bazı acılar zamanla birer armağana dönüşüyor...