En iyi olduğuna hukmettigi şeyleri yapmakta asla hata etmedigine vicdani taniklik edecek şekilde yaşayan (ki erdemin izinden gitmek budur) bir kimse mutlu olmak için o kadar guclu bir memnunluk duyar ki ihtiraslarin en şiddetli gayretleri ruhunun huzurunu bozmak için asla yeterli guce sahip olamazlar.
Bedene zararlı birçok seyler vardır ki başlangıçta hiç bir keder doğurmazlar ya da hattaaaa neşe bile verirler. Birçokları da ilkin rahatsızlık verseler de sonunda çok faydalidir.
...
İste bunun içindir ki iyiyi kotuden ayırt etmek ve birini ötekinin yerine almamak ve kendimizi hiçbir şeye ASİRİCA SURUKLEMEMEK ve boylece GERCEK DEGERLERİNİ TANİMAK için tecrube ve akildan yararlanmak ZORUNDAYIZZ.
Ruh bedene zarari dokunan şeylerden ancak açıdan edindigi duygu ile haberdar olur.
...
Yine ruh bedene faydalı şeylerden ancak kendinde neşe yaratan bir zevklenme aracılığıyla haberdar olur.
...
Zararı dokunan ve bedeni tahrip edebilen şeyleri baştan atmak bedene herhangi bir olgunluk ekleyen şeyleri elde etmekten daha önemlidir.
Şimdi mevcut olmayan bir nimetin veya iyiliğin hazır ve mevcut olmasını arzu etmekle kalmayıp mevcut nimetin saklanmasi ve korunmasini da arzu ederiz; bundan baska eskiden duyulan kötülüğün yokluğunu arzu ettiğimiz gibi gelecekte duyulabilecek kötülüğün yok olmasını da arzu ederiz.
Hayranliğa eğilimli başlıca kimseler oldukça iyi bir sağduyuya sahip olduklari halde kendi yeterliliklerine inançları olmayan böylece kendilerini küçük ve aşağı gören kimselerdir.