Eğitim ve öğretimdeki değişmez standartlar, özgürce gelişmesi ve yetişmesi gereken insanın ruhuna yüklediğimiz kalıplar demektir; bu standartlarla insanı çağımızın kölelik kalıplarına derinden hapsediyor.
Bu insanlık dışı sanayi uygarlığı beynimizi vahşileştirdi, yüreklerimizi kuruttu. İnsanları bilimci barbarlar haline soktu. İnsan insanlığını bu kadar terk ettiği zaman, yok olması kaçınılmazdır (ve haklıdır!).
İnsan ne zaman, erdem anlayışını böyle bir değere önem vermeme üzerine oturtabilecek? Belki de hiçbir zaman; çünkü insan hiçbir zaman umuttan ve korkudan kurtulamayacaktır.