"En büyük hatalarımı, kendi bildiğim yollarımı yürümeye çalışırker yaptığımı fark ettim, Helin. Canım yandı, kendi yollarımı çizdim; can: ları yandı, onlara yol çizdim; senin canın yandi, sana yeni bir yol çizdim ama bir șey fark ettim: Sen de bana bir yol çizmişsin. O yola sevginir adını vermișsin. Her adımda sevginle beni iyileştirmişsin, küçükmüşün de sanki sen beni büyütmüşsün. Öyle bir sevmişsin ki ben kendimi artık evsiz değil, bir yuvanın içinde hissetmişim. Öyle bir inandırmışsın ki beni sevgiye, ben değil kalbimin sesini dinlemek, tamamen senin sesinle büyümüșüm. Almıșsın sen de beni, göğüs kafesine yaslamışsın, saçlarımı okşayıp sevmișsin. Ve ben aklimı kaybetmişim, en çok senin için ve senin uğruna. Umurumda mi? Artik değil."