Halbiasi
@Halbia
Otuzlu yaşların ortasına geldikçe, sadece bana ait sandiğım özelliklerimden herkeste biraz bulunduğunu, özel biri olmadığımı, bir noktada herkesin gerçekleştiremedikleri hayallerinin yükünü taşıyip, buna tepki vermemeye başladikları duruma da büyüme dediklerini fark ettim.
Ve biz biliyoruz ki: Bir kadinın özgür olduğu yerde, umut yeşerir. Bir kadının sesi çıktığında, karanlıklar dağılır. Bir kadın yürümeye başladığında, ardı sıra toplum uyanır.
Unutulmamalı kadın susarsa toplum susar. Kadin düşerse insanlık düşer. Ama kadın ayağa kalkarsa, dünya değişir. Ve ben inanıyorum ki, biz kadinlar artık sadece sevilmeyi değil, saygı görmeyi. sadece var olmayı değil, görünür olmayi, sadece yaşatmayı değil, yaşamayı hak ediyoruz. Çünkü biz kadinız. Ve her şeye rağmen inadina ve cesurca yaşamaya devam edecegiz.
Ben bu yazıyı gündemi "kovalamak" için
yazmadım. Bu, geçici bir yangınin dumanına öykünmek değil. Bu yazı, yarının külleri arasından seslenen bir umut neferinin notudur. Çünkü ben hâlâ inanryorum: Bir halk, kendi iradesini hatırladığında hiçbir liderin gölgesine ihtiyaç duymaz. Gölge küçülür, halk büyür.
Umutlu günlerle.