Elif Şafak’ın Baba ve Piç romanı ile birlikte sevdiğim kitabıdır. Değişik kültürlerde yetişmiş birinin manevi aşkı betimlemesi hoşuma gitti. Akıcı bir dille yazılmış hoş bir romandı.
“Pekala, aşkım, sen böyle bir teknolojinin içinde olsan, nasıl bir koku göndermek istersin? Koku aktarımı mümkün olsa ilk yapacağın ne olurdu?
Volkan bu soruya hiç düşünmeden cevap verdi.
“On üç sene önce böyle bir şey mümkün olsaydı Aybeliz’in kokusu derdim. Boynundaki süt kokusunu saklar, bugüne gönderirdim.
Okudukça düşündüm, düşündükçe güldüm, güldükçe okudum. Tam da günümüzü anlatıyor. Artık hangi karakterle kendini özdeşleştirmek sana kalıyor. Nasıl bakarsak öyle görüyoruz işte hayatı...