"Tüm ömrünü arkasından birinin, 'Dur!' demesiyle geçirdi; ve nihayet biri 'Dur!' dediğinde, arkasında duran tek kişi elinde paslı bir bıçakla kendi yansımasıydı. Durdu; çünkü zaten gidecek bir yeri hiç olmamıştı. Bir çığlık bekliyordu yolunu kesen, oysa hayat ona sadece derin bir sükut borçluydu. Şimdi ise sessizliğin en büyük engel olduğunu fark etmenin ağırlığıyla susuyor."