Kendi köşeme çekilmişim; zeki insanların önemli bir iş tutamayacakları, tutanlarınsa aptal oldukları gibi kin dolu, hoş bir avuntuyla günlerimi doldurup gidiyorum.
Aşk, karakter uyumu değil, kalplerin ahengiydi ve ısmarlamayla olmuyordu bir şeyler, kendiliğinden gelişerek gidip muhatabını buluyor usulca yerleşip kopmaz kökler salıyordu yüreğinin tam orta yerine.