Keşke herkesin hayatının zor olduğunu, herkesin kendi başının çaresine baktığını, ortalığı karıştırmayı bırakıp kendi yolunu çizmesi gerektiğini düşünebilmiş olsaydı.
Yaroslav İlyiç insanların genellikle yalan söylediklerinden, dünyadaki hiçbir şeyin güvenilir olmadığından, tüm canlıların ölümlü olduğundan söz etti, arada büyük bir kayıtsızlıkla Puşkin’e değinmeyi ihmal etmedi, iyi ahbap denilen insanları horladı ve nihayet sözü dünya kuruldu kurulalı gerçek dost diye bir şey olmadığına, kendilerine dost diyenlerin yalancılıklarına, ikiyüzlülüklerine getirdi. Uzun lafın kısası, Yaroslav İlyiç akıllanmıştı.