Düşün ki yalnız uykuda bitebilir yüreğin bütün acıları,Çektiği bütün kahırları.
Uyumak,
Ama duş görebilir insan uykusunda.
Çok kötü... çünkü o ölüm uykularında; sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından öyle düşler görebilir ki insan. Bir düşünsene
Ama işte bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden. Yoksa kim dayanabilir ki zamanın kamçısına, zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine, SEVGİSİNİN KEPAZE EDİLMESİNE, kanunların bu kadar yavaş, yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine kim dayanabilir? Kötülere kulluk etmesine iyi insanın, bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken kim dayanabilir?
Kim ister ki bütün bunlara katlanmak? Ağır bir hayatın altında inim inim inleyip ter dökmek? Ölümden sonraki bir şeyden bu kadar korkmasa o kimsenin gidip de dönmediği o bilinmez dünya ürkütmese bu kadar yüreğini kim dayanabilir?