“… Milyarlarca insan, bir lokma ekmek için sürekli kaygı duyarak, hayvanlardan daha kötü sürünüyor. Durumlarının en ürperti verici yanı ise, kendi iç dünyaları, ruhları üzerine düşünmeye, tanrının insanları kendi suretine benzer yarattığını hatırlamaya vakit bulamamalarıdır.
Açlık, soğuk, bedensel korku, bitmez tükenmez iş yükü, insanı hayvandan ayıran ve yaşamanın birincik gayesini oluşturan manevi hayata açılan tüm yolları onlara, tıpkı çığın sürüklediği kar yığınları gibi, kapamaktadır…”
“ Mucizeyi, yalnızca, hastaların ve yaşlıların çevresinde aramak gerekmez. Sağlık bir mucize değil mi? Ya hayatın kendisi? Anlaşılamayan her şey bir mucizedir.”