Beni kucağına almasını ve benim iyi bir çocuk olduğumu söylemesini istiyorum ama aynı zamanda da onun atacağı şaplaklardan korunmak için kaçmak... Onun resmine bakmak beni tir tir titretiyor.
Gerçekte, görmeyen gözlerle çalışan iki sıradan adamdı ikisi de, karanlığa ışık getiriyormuş gibi yapan... Neden herkes yalan söylüyordu? Tanıdığım hiç kimse göründüğü gibi değildi.
Kadir bilmezlik gibi gelebilir ama benim ağrıma giden şeylerden biri bana bir kobay gibi davranılmış olması. Nemur sürekli olarak bana beni ben yapanın o olduğunu veya günün birinde gerçek insan haline girecek benim gibi sürüyle insan olacağını söylüyor.
Beni yaratanın o olmadığını anlaması için ne yapmalıyım acaba?