Bir kibrit çöpü gibi yakmıştı güneşi şâir, bulutları tutuştururcasına. Ve korkulan oldu, nihayet masmavi gökyüzünün çehresi tunca soyundu. O günden beridir tüm şairlerden korkar bütün âşıklar. Zira vuslatın yolunda her güzergâh alev rengi birer ateş kadehi.. Heyhad! Şair sözleri dahi kâfi gelmiyor artık yalancı baharlara.