Kibir ki kıl kadar ince bir damardı insan benliğinde. Kendini beğenme, üstün görme, başkalarını hakir görme gibi korkunç unsurlarla beslenince işte o zaman kök salar, dalbudak verirdi. Kibri kökten kurutmak elbette olmazdı. Ama zakkuma duracak o nahoş özelliği terbiye suyuyla aşılamak ve yabanlıktan kurtarmak gerekirdi. İşte o vakit kara çamurdan gül goncaları göğerirdi.