Mevlânâ hazretleri ne güzel söylemiş “Aynı dili konuşanlar değil, aynı duyguları paylaşanlar anlaşabilir.”diye. İnsanlık bir gün aynı duyguları paylaşırsa, kaybetmeler bir yerde son bulabilir belki.
Bediüzzaman “İnsanın en fazla ihtiyacını tatmin eden, kalbine mukabil bir kalbin mevcut bulunmasıdır.” der
İnsan olarak o kalbi bulma çabasını kaybetmemeliyiz.
İnsan, tükenir. Doğduğu andan ölümüne kadar büyüyor, gelişiyor, yaşlanıyor gibi görünse de içten içe tükenir. Eşya öyle değil, dokunmadığın sürece azalmaz ama insan oğlu ona da dokunur, suyunu çıkarır, yer bitirir, yok eder.