20 yaşında: Herkes beni anlasın istedim.
25 yaşında: Birkaç kişi yetti.
30 yaşında: Beni anlayan bir ben varım, dedim.
35 yaşında: Anlaşılmak değil, huzur önemliymiş.
Yaş ilerledikçe
kalabalık değil, kendinle barış arıyorsun.
Hayatın düzeni her zaman hak edene göre işlemez; bu yüzden insan, dünyanın geçici ve değişken hükümlerine değil, kendi vicdanına ve doğrularına bağlı kalmalıdır.
