Gözlerimin mavisinden yaşamak geçse de ben ölüme gebe kaldım. Buna üzülmedim. Benim küçük gelinlerim, cümbezim, Avare’m, Nenanne’m, masallarım var. Bir de düşlerime giren Gülcemal’im. Düşlerim hep bakir!
Masallarında gezdiğimiz diyarlar senin çocukluk anıların mıydı Nenanne? Ben de öyle mi olacağım? Acılarımı kuyulara, korkularımı devlere sarıp uzak diyarlarda mı savaşacağım?
Dediler ki sevdiğin ölünce kalbinde kırk mum yanar, her gün biri söner. Kırkıncı gün hepsi söner, biri bekler. O tek mum ebediyen yanar, acını o tek mum tutar. Yalanınız batsın dedim. İçimde tek bir mum kalacaktı hani; peki ne, bu yürekteki bin dönümlük orman yangını?