İnsanlar kendi kaygıları için hayatta olduklarını sanıyorlardı, oysa sadece sevgi sayesinde hayattaydılar. Sevgiye ulaşan kişi Tanrı’ya ulaşır ve Tanrı onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir.
Kader daima, dışarıdan ruha temas etmeden çok önce zihinde ve bedende hüküm sürmeye başlar. Kendini idrak etmek kendini savunmaktır; ve çoğu zaman boşunadır.