Bizim ailenin en yaşlısından en gencine kadar tüm bireylerinde aynı zaaf vardır: okumak. İçimizdeki tek bir kişi bile acil bir nedenle ya da ertelenmeyecek bir işin yapılması gerektiğinde dahi kitabını elden bırakmaz. Ancak bu, acil ya da ertelenmeyecek işin yapılmayacağı anlamına da gelmemeli. Biz sadece böyle şeyleri, okumayı bırakacak kadar önemli bulmuyoruz, o kadar.
İnsan bir şeyi göz ardı etmeden diğer bir şeyi gayet iyi yapabilir sonuçta, öyle değil mi?