Kısa ve akıcı bir kitap. Kitabın en iyi tarafı “dopamin demleme” fikrini basit ama etkili şekilde anlatması. Yani dopamini anlık patlamalarla değil; erteleyerek, sadeleşerek ve küçük rutinlerle daha dengeli yaşamak. Sosyal medyayı azaltmak, tek işe odaklanmak, sıkılmaya izin vermek gibi öneriler bu yaklaşımın temelini oluşturuyor. Özellikle iki haz kaynağını aynı anda tüketmemek (örneğin yemek yerken video izlememek) gibi küçük ama etkili taktikler, şükretmenin huzurun dopamşine etkisi, püf noktalarıyla keyfi daha yoğun ve sürdürülebilir hale getirme fikrine dayanıyor. Kitabın altını çizdiği önemli bir nokta da şu: dopaminde ne kadar dibe inersen, tekrar yükselmek o kadar uzun sürüyor ve süreç daha zorlayıcı hale geliyor. Yani sürekli yüksek uyarana maruz kalmak kısa vadede keyif verse de, sonrasında daha büyük bir boşluk, acı ve isteksizlik yaratıyor. Bağımlılıklar ve dopamin ilişkisini de bu kapsamda incelemiş yazar. Derin bir bilimsel içerik sunmuyor ama farkındalık kazandırma konusunda başarılı. Okuyup geçilecek bir kitap değil; içinden en azından 1-2 alışkanlık çekip uygulandığında anlamlı hale gelecektir. Günümüz hayatında sürekli koşuyorum ama neden diyenlere özellikle tavsiyemdir.