Hanife Kara
@Hanifekar
Sözler cansız değildiler, insanın beyninde mırıldanan şeylerdi sözler. Onları okuyup sihrine varabilirsen acı çekmeden yaşayabiliyordun,
başına ne gelirse gelsin ümidini yitirmeden.
Herkes sisteme uyup içine girebileceği bir kalıp bulmak zorundaydı.
... ya bir kalıp bulurdun kendine ya da açlıktan ölürdün.
'Gülünçtük ama kimse yüzümüze gülmeye cesaret edemiyordu. Çocuk olmaktan sıkılmış, çok çabuk büyümüştük sanki.'
'... düşlere dokunmak mümkün olabilir mi?'
