Memduh Selim’in duyguları herkes için geçerlidir. Sürgünde yaşıyor ve iyi bir amacın peşinde. İnsan olması gereği sürekli olarak sevgiyi arıyor. İster bir kadına, ister bir erkeğe duyulan sevgi olsun. Ya da bir dile. Bir kültüre. Veya bir benliğe.
Evrensel olan insandır…
“Kürtçe bir roman sanatı oluşturmak kolay değil. Sürgünde yaşıyorum, Anglosakson hayranı değilim. Her şey bana karşıydı. Yok olup gitmem son derece kolaydı. Edebiyat benim özgürlük alanım oldu. Sözü, her tür yaraya ilaç olabilen bir umut olarak gördüm hep.”