Sevim Taştan Şen
@Harf_harf
Kendimden kendime...
Karanfilsiz
İşim mi? Eh işte... Öyle sapı kırık, taç yaprakları dökük bir ses.
(Kamyon kasasına resimler yapan bir garibanın işleri çağa yenik düşer. Yazar da durumu şöyle resmeder:)
Güneş biraz solgun doğdu. Keçiyolunun ucunda açan gül yaşlı oldu. Bir de bayrak gerekliydi. Bayrağı nereye sıkıştıracağını bilemedi. Gönlünde karanfiller. Yine hazırda. Yine ordan alınıp kulak ardına takılmayı, ordan da çekilip köşelere iliştiril meyi bekliyor. O gün buna yüreklenemedi. Karanfilleri olduğu yerde bıraktı.
Reklam
Edebiyatımız serserim çocuğu Sait FaikAlıntı
Kitaplar, bir zaman bana, insanları sevmek lazım geldiğini, insanları sevince tabiatın, tabiatı sevince dünyanın sevileceğini oradan yaşama sevinci duyulacağını öğretmiştiler. Hayır, şimdi insanları kitapların öğrettiği şekilde sevmiyorum. Kitaplar dediğime bakıp da büyük ilmi kitaplar, yahut da dört meşhur kitaptan birisini okuyup iman ettiğim sanılmasın. Şiirler, romanlar, hikâyeler, masallar bana bu ilmi tahsil ettirmişlerdi. Beyinin vapurdan iner inmez çantasını kapan uşaktan iğrenmeyi, sabahleyin altı buçukta tabiatla kavga için sokağa fırlamayan adamın çalışmadığını kendi kendime öğrendim. Ama şu sabahleyin altı buçukta tabiatla kavga için sokağa fırlamayan adam, isterse akşama kadar insanları aldatmak için didinsin. Kaç para eder! Gözümde, milyonu olsa da, kalp para ile metelik etmez.
Şimdi artık kimi sevdiğimi, kime saygı duyduğumu biliyorum.
KafkaKafka
Benim hep merak ettiğim bir şey var. Tolstoy, Kafka, Dostveski hatta Gogol ve daha sayamadığım ve de adını bile belki bilmediğim bunca insan nasıl oluyor da felsefeye ve psikoloji alanındaki tüm bilimsel keşiflere önceden vakıf oluyorlar. "Çocuğun ilk aynası ana babadır" tezine nereden, nasıl hakim oldular? Deha böyle bir şey olsa gerek.
Esere gelirsek, Kafka bizim coğrafyada tüm çocuklara oranla daha şanslı yine de, en azından böylesi bir mektubu anlayacağını umduğu bir babası varmış.
