Esra keskin
@Harfiklimi
Umut, Allah’a dayanır.
Okuduğun her satır, düşündüğün kadar kıymetlidir.
Şu anda okuduğu kitap
Ne kadar da uzağım kendime.
İnsan bazen kendini çok güçlü sanıyor, ama şu an şu çamların altında bir misafirden fazlası değilim.
Toprak sessiz, gece derin...
Ben bu gece neyle meşgulüm?
Ruhumun sesiyle mi, yoksa dünyanın gürültüsünden arta kalan kırıntılarla mı?
Bir rüzgar geçiyor çamların arasından.
Soğuk değil. Ürpertici değil.
Hatırlatıcı…
Yaratan’ı ve ne için var olduğunu…
Reklam
Unutmak da bir tercih olamaz mı? Yapılan bir iyiliği ya da kötülüğü, hayatımızın herhangi bir anında olup bitenleri, gördüğümüz ama tanımadığımız bir yüzü...
Çünkü bazı şeyler ağır geliyor hatırladıkça O yüzden bazen, unutmak bir savunma aslında. Sessizce kendini toparlamanın, içini onarmanın bir yolu. Ve evet… bu da bir tercih olabilir
Çünkü bazen hafızayı susturmak, kalbi rahatlatmanın tek yoludur belkide.
Kalbinin hâli, Rabbine olan özlemi anlatır.
İnsan, manevi olarak boşlukta ise neye sahip olursa olsun eksiktir.
Düşünüyorum da.Burada paylaştığımız her söz, her alıntı, kendi iç dünyamızdan bir parçadır.Aslında biz buraya bir alıntı, bir söz bırakmıyoruz sadece. İçimizden geçenleri, yaşadıklarımızı, hissedip de tam ifade edemediklerimizi paylaşıyoruzdur.Belki bir cümle oluyor bu, belki bir başkasının kaleminden çıkmış ama bizde yankı bulmuş bir söz… Ama aslında bir nevi 'ben de böyle hissettim' deme şeklimiz bu. Ne tuhaf… Hiç bağın olmayan birinin içinden bir şey geçiyor, sen buradan bir cümle yazıyorsun ve o, kendini yalnız hissetmemeye başlıyor. Bazen bir söz bile insanın kalbine iyi gelir ya, işte o yüzden yazıyoruz belkide...
Ama şimdi böyle derin derin yazınca bir düşündüm
Belki de sadece fazla düşünmüş olabilirim. Oluyor bazen...