Babam artık yoktu. İçimden bir anlığına bile ayrılmayan rahatlatıcı ve baskın varlığı artık yoktu. Acımı taşıyan kap artık kurmuştu.… Tüm motivasyonum yitip gitti. Acı duyma yetimi bile kaybetmiştim.
Ağzımdan bilinçsizce çıkan ilk sözler, “Eve gitmek istiyorum,“ mırıltılarıymış. Evimin tam olarak neresi olduğunu ben de bilmiyordum ama öyle söyledikten sonra hüngür hüngür ağlamaya başlamışım.