Puan vermedi·140 syf.·
Beğendi
·2025 4. kitabı
Sana en çok yakışan siyahtı, bana yakışan sana bakmak... Ama böyle de iyi.. Umudu ışıldayan ruhunun duruluğuna ben kendimi bildim bileli bakar görür anlarım... İlk karmaşıklığım, gizli saklı kaldığım, kendimden gidip geri dönüşleri yitirdiğim, heyacanla ve sabırsızlıkla adımlarını saydığım, umutla bekleyişi sevdiğim, bir gün deyip içimde dönüp dolaşan o haslete kandığım, velhasıl kelam hayalini her düşünüşte düşüp düşüp kalktığım.. Vardığım varamadığım, kaçtığım yakalandığım, sustuğum ve haykırdığım, tek ruh, tek emel, tek insan.. Sen belki de kendi varlığından bile haberi olamamış, tek ruhtun...
Harun
Herşeyin başladığı yer burasıydı; bu an, bu ruh hali.. Engin ve ıslak merdiven basamaklarını dikkatlice inerken, gözlerinle ayaklarının o refkekse tabi olması gibi o dengeyi heyacanla izlemek, yağmur damlalarını tutmak üzere titreşen göz bebeklerine bakarken olduğu gibi, en derin heyacanlara tabi olmak.. Sonra senden bir rüzgar eserdi, gövdemin tam ortasına çarpan sırtımdan çıkan, benliğimi esir alan bir rüzgar...
Harun