Toprağın aralıksız kıpırdanış, uğultu ve kemirişlerini, yağmurun düşmesi ile tohumların kabardığını duyuyordum. Gökyüzü ile toprağın, kadın ile erkek gibi birleşerek çocuk yaptıklarını, ilk çağlardaki gibi birleşmekte olduklarını anlıyordum.
İnsanları rahat bırak, patron, gözlerini açma! çünkü açarsan ne görürler? Ellerinin körünü! Onun için bırak, kapalı kalsınlar da, hayal göre dursunlar!