H
@Hasan44
Yapılan herşeyin hesabını elbet bir gün kitap okuyan nesil soracak.
Şu anda okuduğu kitaplar
Freud, savaş kurbanlarında ve yakınlarını kaybetmiş çocuklarda, acı veren deneyimleri yineleme saplantısı olduğunu gözlemlemişti. Varoluşun erken dönemlerine dönmek için duyulan bir istek olduğunu düşünüyordu; bu derinlerde yatan, göze çarpmayan bir içgüdüydü ve varoluşun en başında, var olmamak vardı. İşte bu, felsefi keşifler yapan, şair, yazar Freud’du.
Rüyaların gerçekte arzu edilen şeylerin örtülü biçimleri olduğu teorisi çok tartışıldı; ancak rüyaların zengin sembolizmine dair yaptığı tumturaklı açıklamalar, onun Virgil’in Aeneid adlı eserinden alıntı yaptığı özdeyişi haklı çıkarır nitelikteydi:
Freud, hastanın kişiliğinde görünmesi gereken ama görünmeyen bir şey varsa, bunun çok acı veren, dolayısıyla da bastırılan bir şey olduğuna inanıyordu. Sinirsel bir tik ya da öksürük gibi tuhaf bir bulgu, gerçekte tabu olarak görülen bir deneyimin ya da duygunun yerini almış olabilirdi. Freud ve Joseph Breuer, “Histerikler çoğunlukla geçmiş anılardan acı çeker,” sonucuna vardı.
Bir kelebek doğru yerde, doğru zamanda kanatlarını çırparsa binlerce kilometre ötede kasırga çıkarabilir.
