Hasret Arslan
@Hasretarsln
Şu anda okuduğu kitap
İnsanlara bakıyorduk, fedakarlığını yitirmiş, sevincini yitirmiş, onurunu yitirmiş... Kendini yitirmiş... Zavallı bir topluluk, başarıyı mutluluk zanneden...
Çaresizliğimize bakıyorduk, avuçlarımızda büyüyen zavallılığa, kanımızda filizlenen korkaklığa... Elimizden alınan hayata bakıyorduk... Güneşli günlerimize, umut dolu sabahlara, eğlenceli bahar akşamlarına... Sönen anılarımıza bakıyorduk, ölen hayallerimize, yıkılan düşlerimize..sönen anılarımızı, ölen hayallerimize,yıkılan düşlerimizi yüklenip yorgun bir şilep gibi bizden uzaklaşan şehrimize... Şehrimizle birlikte yitirdiğimiz kendimize bakıyorduk.
Reklam
Hayat, henüz örseleyememiş duygularını.Hayat, henüz masumiyete değer veriyor o sıralar. Hayat, bozmaktan korktuğu için dokunmaya çekiniyor hayallerimize
Ben de Gülümsemelerimin en az yıpranmışını dudaklarıma yerleştirerek yaklaştım yanlarına.
Tuhaftır, şimdi.,lacivertten siyaha dönüşen gökyüzünün altında, görkemden, gösterişten uzak bu yapılara bakmak, onların içinde yaşayan komşularımı, başlarına gelen her tür derdi, belayı büyük bir tevekülle karşılayan bu mütevazı insanları düşünmek beni rahatlatıyor, hayatın okdarada da ciddiye alınacak bir şey olmadığını hatırlatıyordu.
Ruhunun küçük bedeninde artık yaşamamaya, oradan kaçıp yelken açmaya gökyüzüne yükselip çok uzaklara ulaşana kadar bulutlara açmaya ikna etmek ister gibi, yere bakıyordu Shumel.
