Ona gore sokaklarda her zaman birileri yasayacaktı ,asıl mesele sokağa düşenlerden ve orada yaşamak zorunda kalanlardan olmamaktı. Peki neden el uzatmıyorduk diye düşündüm çocuk aklımla ve şu sonuca vardım : Dünyadaki herkesin kendine yetecek kadar derdi hep vardı ama merhamet kalp dinlendiğinde ortaya çıkardı. "Ben kalbimi dinlemekten vazgeçmeyecektim "
Acı demişken bazı acılar anlatılmıyor. Yaşadığınız zaman hissedebiliyorsunuz hepsi bu.İçinizde bir yerde sıkışıp kalıyor.Ne anlatmaya gücünüz yetiyor ne de içinizden atmaya... Bir şekilde katlandiginiz her şey gün geliyor katlanılmayacak bir hal alıyor ama sevgi ve inanç her şeyin üzerini örtebiliyor.
Mutluluk ancak başımıza gelince ne olduğunu hissedebileceğimiz bir duygudur.Beklenmedik ve kişiye özeldir.Yani reçetesi olmayan bir idealdir mutluluk. Ona ulaşmanın anahtarı ise insanın kendisini tanımasında saklıdır. Önce kendini tanımalı insan .Yargılamadan, aşağılamadan