Bu bakış açısı ne kadar kibirli... Birini sevdiğimizde onu biz 'yaratmıyoruz', ondaki cevheri keşfediyoruz. Sevgimiz bittiğinde karşımızdakini 'sıradan' ilan etmek, aslında kendi seçimlerimizi ve geçmişimizi aşağılamaktır. Karşıdaki insanın değerini sadece bizim ilgimize indirgemek, dünyayı sadece kendi etrafında dönüyor sanan bir yanılgıdan ibaret. Bir de yani sevgi bir illüzyon veya birini 'parlatma' aracı değildir. Eğer birini sadece senin enerjin mükemmel kılıyorsa, sen o insanı hiç sevmemişsin, sadece kendi yansımandan büyülenmişsin demektir. İnsanları işimize gelince göğe çıkarıp, bağımız kopunca yerin dibine sokmak dürüst bir tavır değil.