Her şeyin geçici olduğu, er ya da geç bir gün zaten terk edeceğimiz ölümlü bir dünyada üstelik arkamızda sadece bir parça et , kemik, ter ve tuz bırakıp gideceğimiz bir yerde kibre kapılmak, böbürlenmek, kendini üstün görmek, ayrıcalıklı kılmak, alkışlanma ve övülme telaşına düşmek fazlasıyla gülünç değil mi?