Şeffaflık Toplumu üzerine düşünürken şunu fark ediyorum: Günümüzde her şeyin görünür olması sanki bir özgürlük gibi sunuluyor; insanlar hayatlarını, düşüncelerini ve hatta duygularını sürekli sergilemeye teşvik ediliyor. Oysa bu durum bana göre insanın iç dünyasını zenginleştirmekten çok onu yüzeyselleştiriyor. Çünkü insan bazen susarak, saklayarak ve kendine ait bir alan bırakarak derinleşir. Her şeyin paylaşılabilir ve gösterilebilir olduğu bir dünyada gizemin, merakın ve düşünmenin yavaşlığı kayboluyor. Bu yüzden Han’ın eleştirisini önemli buluyorum; fakat aynı zamanda şeffaflığın tamamen olumsuz olmadığını da düşünüyorum. Günümüzde şeffaflık bazı alanlarda adalet ve hesap verebilirlik sağlayabilir. Yine de bireyin kendi iç dünyasını koruyabildiği, her şeyin görünür olmak zorunda olmadığı bir alanın kalması gerektiğine inanıyorum.