Farklıydı sanki…
Dünle bugün arasında görünmez bir çizgi var.
Sanki prangalarım beni biraz daha az sıkıyor.
Bazı şeyleri daha net fark ediyorum,
hatta daha derin hissediyorum.
Ama ne garip…
Bütün bu fark edişlerin ortasında
o prangalardan hâlâ kurtulamıyorum.
Belki de insan, kendi zincirlerine en çok alıştığında büyüyordur.
Altı harfli bir tatlı: Meltem... Babaannemin tarif defteri, dedemin bulmacası, çocukluğumun içinden çıkan izler, sevilmiş olmanın kanıtı. Her şey o kadar da kötü değilmiş hissi... Çok bambaşka, çok kıymetli bir an...