Dünya donuktu. Sesler uzaktan geliyordu, renkler soluktu. Kaçış yoktu. Zincirler görünmezdi ama her adımda seslerini duyuyordum. Diğerleri gülüyordu, yaşıyordu. Bense oyunun dışında kalmış gibiydim. Eksik. Kusurlu. Yanlış. Aşağılık duygusu midemde taş gibi duruyordu. Uzaklaşmak istiyordum onlardan. Gidecek hiçbir yerim yoktu. İntihar bile fazlaydı, yorucuydu. Tek istediğim yıllarca sürecek bir uyku, derin bir hiçlikti. Ama buna bile izin vermezlerdi.
[...]