Havin
@Havinc
27 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
"Çok konuştum ben. Burada hepimiz çok konuşuyoruz, siz de farkına varmışsınızdır. Bir bakıma, burada hiç kimse suskunluğa saygı duymuyor artık. Bir bakıma da gereğinden çok saygı duyuluyor. Konuşmak ya da susmak yerine eyleme geçmek gerek burada."
Kitaplık, gerçeğe ve yanılgıya tanıklık eder.
"Gülmenin tıpkı banyo gibi bedendeki sıvıları ya da bedenin öteki sayrılıklarını, özellikle nedensiz can sıkıntısını sağaltmaya yarayan iyi bir ilaç olduğuna inanıyorum ben."
Quintilianus da der ki," diye onun sözünü kesti üstadım, "gülmek, ağırbaşlı olmak için, övgü söz konusu olduğunda bastırılmalı, ama birçok durumda da yüreklendirilmeli. Tacitus, Calpurnius Pisonus'un alaycılığını över; Genç Plinius da şöyle yazmıştır: 'Aliquando praeteria rideo, jocor, ludo, homo sum.'(Bazen güler,neşelenir, oynarım da;ben insanım.)
Söz de insan usunun belirtisidir, ama sözle Tanrı'ya küfredilebilir. İnsana özgü olan her şey ille de iyi değildir. Gülmek delilik belirtisidir. İnsan güldüğü şeye inanmaz, ama ondan nefret de etmez. Bu yüzden kötü bir şeye gülmek, onunla savaşma isteği duymamak anlamına gelir, iyi bir şeye gülmekse, iyiliğin kendiliğinden yayılmasını sağlayan gücü yadsımak demektir. Bunun için Kural, alçakgönüllülüğün onuncu derecesine göre, rahibin her zaman gülmeye hazır olmadığını söyler; çünkü şöyle yazılmıştır der: 'Stultus in risu exaltat vocem suam.' (Yüksek sesle gülen delidir.)