“Vakit nefestir” demişti bir keresinde Nurettin Efendi. Neden böyle söylediğini anlayamamıştım. Vakit varlığın nefesidir. Zamanın eceli geldiğinde varolan her şeyin de eceli gelir.
Bazı insanlar yaşadıkları zaman diliminde yapıştırma dururlar. Nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Yüzlerine bakıldığında başka topraklara, başka zamanlara, başka göklere, başka öykülere ait olduğunu hissettiğiniz adamlar tanıdınız mı ?
Artık alışıyordum hastalığıma. Alışabilmemi de garipsiyordum.
Tam da o zamanlarda öğrendim ki, insan denilen varlığın alışamayacağı hiçbir durum, hiçbir olay yok yeryüzünde.
Anlatacak bir şeyi olan insanların çoğu da öğrenmiştir zaten bunu.