Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır, Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor, Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini, Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim... Cahit Sıtkı Tarancı
Kalbimde, ölüp gitmenin ve canlanmanın yüzlercesini anım- sadım. Sadece Tann'ya inanınca yaşıyorum, bunu fark ettim. Her zaman bu böyleydi. Tanrı'yı düşünmek yetiyordu, canlanıveri- yordum. Onu unuttuğum, ona inanmadığım zaman hayat da yok oluyordu