İnsan kaderine tabiidir. Nasibinden veya korktuğun şeyden kaçtığını zannettiğin yer de kaderindir. Muhakkak ki tüm iradeler Allah(C.C.)'ın iradesinin altındadır. O'nun iradesi tüm iradeleri kapsar. Kalpleri çeviren de Allahu Teâlâ'dır. Kuldan istemek abestir. Kulun sahip olduğu hiçbir şey yoktur. Sahip olduğunu zannettiği gözünün iki kapağına dahi hakim olamadan ona boyun eğer. Her şey Allahu Teâlâ'nın. O hâlde emanet sahibi mülk üzerinde değişikliğe mâlik değildir. Binaenaleyh kuldan değil asıl sahipten istemek icap eder. Ve unutmamak lazım ki emanete hıyanet etmek münafıklığın üç alametinden birisidir. Kalp ise O'nun nazargahıdır. O hâlde şöyle dua edelim;
Ya Rabbî nazar ettiğin makamını muhafaza eyle. Oradan tüm malayanileri yok eyle. Zamansız, faydasız ve gereksiz muhabbetlerden uzak eyle. Bu kalbi yormuş olan yoracak olan tüm dünyevi endişelerden berî eyle. Orayı sana müşahhas kıl ve senin rızan olmayan kimseyi oraya alma. Bizi bizden iyi bilen Rabbim isteyemediğim tüm nimetlerle bizleri koru. Senin rızana mugayir olmuş olan tüm amellerimizin için estağfurullah el-Azim. Senin rızana uymayan hareketler korunmak için Ya-Rahim Ya-Rahman Ya-Fettah. Allahümme dualarımızı kabul eyle. Kalbimizi temiz ve pür-ü pâk eyle. Muhakkak ki Sen affedicisin, affetmeyi seversin bizleri de affeyle. Amin ecmâin.
Susmak ve sessiz kalmak, hiçbir zaman sevgi alameti olmadı.
Aşk acısı hiçbir zaman içine atılarak çekilmedi.
Divan şairleri, büyük âşıklar olarak her daim bunu dillendirdi.
Sevgi var olduğu zaman hapsedilemez. Sevgi izhar edilmesi gerekendir. Görünmeyen sevginin değeri nedir? Sevgi çaba ister, birliktelik ister. Hep karşıdakine harcamak israftır lâkin sevgi mevzubahisken kişi "ben"den geçer ve hep "sen" demeye başlar.
Korkmak veya kaçmak hiçbir zaman bahane olmadı. Aşkları hikayeleştirilen kişiler her zaman kendinden feda edip bazı engelleri aşabilen ve sevdiğine hâlini belli edenler oldu.
Ama muhakkak ki fazla sevgi de israftır. Muhabbet muhibbanına gerek.
Birisi sevdiğine susarak iyilik yapma konumuna düşmüş dahi olsa konuşup zarar vermesi daha evladır.
Ben bu şiiri yazdım aşk çeşidi
Öyle kar yağdı ki elim üşüdü
Ruhum seni düşününce ışıdı
Her şeyi beni anlayınca anlayacaksın
-Sezai Karakoç
Biliyorum seviyorsun ve görüyorsun, izhar etmeye takatin mi yok zaman mı müsait değil?