Şimdi fark ediyordum: belki de yalnızlığımın adı buydu: iplerimi birinin eline vermeyi beklemek. Oysa başka bir ihtimal daha vardı; ipleri kendim de tutabilirdim. Ve bunun farkına bu yaşımda ancak varmıştım
“Acaba” ile başlayan her ihtimal karanlıktı . Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel , en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor , bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk . Oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi , mevcut halimizi mumla aratacak senaryolar … 
Hem ailen hem sınırın yoksa, uzakların bir anlamı yok; çünkü kalkıp gitme isteğin olmuyor. Zaten her şeye, bütün dünyaya uzaksın, daha nereye gideceksin