Hiç inanmamıştı
Tanrıya, kadere, bir sonrasına...
Sonra o öldü
İnandığı tek varlık.
Ve ilk kez diz çöktü,
Sırf bir daha görebilmek için.
Sordular:
“Ne zaman başladın inanmaya?”
“Onu kaybettiğimde,” dedi.
“Çünkü başka türlü
dayanamazdım yokluğuna.”
Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede, kafamın içinde verdiğim savaşı zor da olsa kazandım. O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım.