Sonra belki başkalarını seveceğim,
Sen olmayacaksın artık
İzmir’in rüzgârı gibi uzak.
Bir kızım olacak, adını sessizce koyacağım,
Ya da belki hiç evlenmeyeceğim,
Sevgisizliğinin yokluğunda yalnız kalmayı seçeceğim.
Öbür tarafta, benim mutluluğuma gülümseyeceksin,
Ama ben, o sevginin içinde bile senin eksikliğine hüzünleneceğim.
Bukowski sev demedi, yalnızlığı öğren dedi.
Nietzsche terk edilmekle yalnız kalmayı ayırdı.
Pessoa kendini anlamak için yalnız kaldı.
Camus saçma hayatın içinde bile yalnızlığı onurlu buldu.
Sartre cehennemi bile başkalarında gördü.
Ben mi?Boşver üstadlar söylemiş her şeyi :)
Gazze'de çocuklar gökyüzünü yıldızlarla değil, bombalarla ezberledi.
Ve biz hâlâ hangi taraf haklı diye tartışıyoruz.
Sahi,çocuklara bomba atmak ne zamandan beri meşruu bir seçenek oldu.