Hilal
@Hcece
Şükrü ErbaşŞiir
sessizlikten harfler oydum sana
sesi bil, beni sus, kendini gör diye
değil arka bahçelerin, akşam saatlerinin
gövdenin dilidir olsa olsa görünmek
hangi hayal mumlarıdır erir göz göz
kimin yüzüne düşer bir kadının yaşları
silik ya da selgin her geçişte kalabalıktan
nedir biraz daha evlerden eksilen
bizi kim bu kuyunun başına
kendi çaresizliğimiz değil üstelik
bütün sevdikleri uzak olan bir adamın
korkusundan çoktan çıkmıştır ölüm
seni bir yaza bıraktım dağı denize batmış
karlar içinde geldi sesin
gölgesinden giysiler biçtim ömrüme
duvar diplerinde nokta insanların
bilmez miyim gönül kendine yükken
başkalarını sevmenin acısını
bir bağış gibi yaşardım güzelliğini
bozkırı bilmeseydim
Kalbim Şark Cephesi
Kalbim Şark Cephesi Senin uyandığın sabahlara ben de uyandım her defasın-
da daha çok eksilerek. Kalbimi Şark’ta bıraktım, çünkü her
gün doğumu kendimle kavga ettim. Her gün doğumu gü-
neşte yürüdüm çıplak ayaklarla. Uyumadan önce gözlerini
diktiğin tavana ruhumdan söktüğüm çivileri çaktım. Gece
her geldiğinde gideceğim yerin karanlıkta bir başına bekle-
yen ay olduğunu biliyordum. Sonra sen uyanıp çıktığında
evinden, ilk kime ne söylediysen ben hep suskun kaldımŞiir
Kalbim Şark Cephesi Senin uyandığın sabahlara ben de uyandım her defasın-
da daha çok eksilerek. Kalbimi Şark’ta bıraktım, çünkü her
gün doğumu kendimle kavga ettim. Her gün doğumu gü-
neşte yürüdüm çıplak ayaklarla. Uyumadan önce gözlerini
diktiğin tavana ruhumdan söktüğüm çivileri çaktım. Gece
her geldiğinde gideceğim yerin karanlıkta bir başına bekle-
yen ay olduğunu biliyordum. Sonra sen uyanıp çıktığında
evinden, ilk kime ne söylediysen ben hep suskun kaldım