Bulunduğu sınıfın yazılı olmayan kurallarına bağlı yaşantısıyla yaşayan ana karakterimiz. Yaşadıklarıyla, “parayla mutlu olunmaz” sözünü bize bir nevi anlatmaya çalışıyor. Maddiyatın bir yerden sonra tekrara düştüğü, yaşantısında hayatından tat almayan ve yaşama karşı bu duyarsızlığını kendi içinde sorun teşkil eden, bunu çözmeye çalışan karakterimiz; yine bir gün çevresindeki insanların da duygularının samimiyetsizliğini hisseden, tekdüzeleşmiş günlerinin kayıtsızlığıyla, duyarsız hisleriyle sokaklarda gezinirken olağanüstü bir gecenin oluşumuna başladığı bir güne adım atıyor.
Kitabın edebi kısmından söz edecek olursam:
Stefan Zweig’in daha önceden okuduğum kitaplarından, Satranç ve Bilinmeyen Bir Kadının Öyküsü’nden sonra Zweig’in okuduğum kitapları içerisinde en beğendiğim kitabı olduğunu söyleyebilirim. Edebi yazım tarzını az çok bildiğim yazarın karakterin içsel betimlemeleri, genel anlamda betimlemeleri, yer yer mübalağa sanatını da ustaca kullanması Olağanüstü Bir Gecede de diğer kitaplarındaki edebi yazım tarzıyla benzerliklerinin oluştuğunu söyleyebilirim.
Ancak ek olarak şunu da söylemek istiyorum:
Okuduğum üç kitabın içerisinde yazarın edebi kimliğini hikayeyle, karakterle, anlatmak istediği düşüncesiyle ve birçok açıdan, aralarında en bağdaştırabildiğim ve beğendiğim kitabın Olağanüstü Bir Gece olduğunu söyleyebilirim.
Genele bakıldığında maddiyatın öne çıkmasıyla sınıfsal statülerin belirginleştiği bir dünyada ve günümüz insanlarının tekdüze veya tekdüzeliğe yaklaşmış yaşamlarından, kitabı okuyan insanların karakterde ve hikayede kendinden bir parça bulabileceğini düşünüyorum. Kitapta: Eğer ki okuyucu, karakterin hisleriyle kendi hisleri arasında benzerlik algılayabildiyse, karakterden okuyucunun kendisine az çok yansıtılan bir parçası olduğundan kitaba
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Her yol bir yerde bitiyordu. En zorunun bile sonu vardı. Tek yapmamız gereken yoldan ayrılmadan, engellere aldırmadan yürümek ve yolun keyfini çıkarmaktı. Yol boyu atılan her adım varmanın hazzını arttırıyordu. Yolun sonunda, yaşanan tüm kötü şeyler birer hikayeye dönüşüyordu.
Kişi sabit kaldıkça nemrut bir kayaya dönüşüyor ve kendi depremini yaşayana kadar özgürleşemiyordu. Sabit kalmak da insanı mutsuz ediyordu. Su gibi akıp gittikçe insan mutlu oluyordu. Galiba seyahat de insanın suya dönüşme süreciydi.