Cezaevinde her zaman varını yoğunu tüketmiş,herşeyini kumarda vermiş,son kapiğine varana kadar bütün parasını eğlencede harcamış çok insan vardır. Bunlar bir meslek sahibi olmayan,zavallı,üstü başı berbat,ama belli ölçüde gözü pek ,kararlı insanlardır.Bu insanlarda sermaye olarak yalnızca kırbaçlık sırtları vardır...
Benim hiç sapanım olmadı anne
Ne kuşları vurdum
Ne de kimsenin camını kırdım
Çok uslu bir çocuk değildim ama
Seni hiç kırmadim hep boynumu kırdım
Ben hayatım boyunca
Bir tek kendimi vurdum
Suskun görünsem de
Fırtınalı ve mağrurdum anne
Bir mızrak gibi
Aynada hep dik durdum anne
Ben sana hiç bir gün laf getirmedim
Leke sürmedim
Ama göğsümü çok hırpaladım
Kalbimi çok yordum
Ben hayatım boyunca
En çok kendimi sordum
Benim hiç sevgilim olmadı anne
Ne bir yuva kurdum
Ne bir gün şansım güldü
Öpemeden bir bebeğin gidişini
Tükendi gitti çağım
Kimi yürekten sevdiysem
Yüreğini başkasına böldü
Bir muhabbet kuşum vardı
O da yalnızlıktan öldü
Sen beni göğsünde
Hep acılarla mı soğurdun anne
Yoksa evlat diye
Koca bir taş mı doğurdun anne